“China krijgt meer grip op Europa” – NRC

Het is zaterdag 7 juli 2018, een dag nadat het artikel “China krijgt meer grip op Europa” in de NRC verschenen is (p. 4). Zogenaamd is het vandaag een potentieel zwarte zaterdag, omdat de wegen na de officiële schoolvakanties druk zouden zijn. Druk op de wegen is het niet. Toch kunnen we zeker spreken van een zwarte zaterdag. Het is immers anno 2018, en nog steeds lopen we met de Nederlandse en ook Europese politiek de feiten en het geld achterna. Waar ik dit op baseer?Laten we de rode vlaggen in het NRC artikelen bespreken, zodat het duidelijk wordt waarom vandaag een zwarte zaterdag is.Het NRC artikel, geschreven door correspondente Caroline de Gruyter, beschrijft de “16+1” top met China, maar ook de stappen die China heeft gezet met het vergroten van haar macht en invloed in Europa – iets dat ons nu lange tijd bekend is, en toch vrij spel gegeven wordt.De eerste rode vlag in het artikel is de manier waarop de top zou verlopen. Één voor één zouden de Europese regeringsleiders met elkaar concurreren in (investerings-)voorstellen aan de Chinese regering, waar de Chinese voorwaarden zonder de ogen te knipperen worden aanvaard. Dat West-Europa naarstig op zoek is naar geld, is evident. Economisch loopt Europa vast. We zouden zelfs kunnen spreken van financiële wanhoop. Een korte blik op Engeland met haar Brexit, maar ook de problemen in Italië verduidelijken dit verder. Op het nieuws deze week werd ons verteld dat de Nederlandse economie versterkt. Maar waarom merkt de hard werkende mens hier vervolgens niets van? Waar gaat dit geld naartoe, wanneer het duidelijk niet naar de Nederlandse werkende gaat, en wanneer de Nederlandse werkende mens “creatief” om moet gaan met bezuiniging na bezuiniging? Om in woorden van corruptie te spreken klinkt heftig, maar is wellicht niet minder waar. Ook (belastings)geld wat zonder ons weten wordt bewaard of geïnvesteerd is een vorm van corruptie.Maar we moeten de zaken niet anders voorstellen dan ze zijn. De zestien regeringsleiders die China met andere woorden smeken om geld en investering zijn met uitzondering van Duitsland en Frankrijk; zij hebben altijd de mogelijkheid te praten en onderhandelen met China en accepteren ook niet zonder meer de voorgestelde voorwaarden.Welke relaties Frankrijk, Duitsland, en China er werkelijk op nahouden is niet duidelijk en wordt ons ook niet duidelijker. Persberichten en artikelen blijven vaag.De tweede rode vlag in het artikel is ‘het feit dat China met de “16+1” top er openlijk een economische agenda op nahoudt’ die de wereldmarkt voor Chinese bedrijven wil openen. Zij die zich volledig weten te schikken, maken vervolgens kans op mogelijkheden voor geld. Maar om de zaken zo voor te stellen, lijkt kortzichtig. De aanzienlijke investeringen en bedrijfsovernames vanuit China zijn voornamelijk gedaan door staatsbedrijven; de Chinese overheid. Dat zij hier vervolgens geld aan zouden verdienen, is niet de eerste zorg. China hanteert een veel langduriger en ingrijpender plan. Het zogenaamde openen van de wereldmarkt is niets meer en minder dan China die haar machtsinvloed in Europa wil vergroten. Met andere woorden: economie is politiek. Denk aan het bedrijf AliBabaExpress, met gratis (door de Chinese overheid betaalde) verzendkosten en onmogelijk winst kan maken, maar er op uit is om andere soortgelijke webshops weg te concurreren.Dat economie synoniem is geworden voor politiek, en politiek voor economie, is niets nieuws onder de zon, ook al wil de schrijver Menno Tamminga van het NRC artikel “Premier Rutte: superlobbyist in het Witte Huis” (Economie E3, vrijdag 6 juli 2018) ons dat doen geloven. Wellicht dat Rutte het zelf niet begrijpt: zolang niets wordt gedaan aan de multinationals, blijft zijn regeringstijd een fiasco. Ook het meenemen van de Nederlandse topmanagers naar de ontmoeting met Amerikaanse president Donald Trump is volledig kortzichtig. Geen van deze managers heeft belangen bij het verbeteren van de Nederlandse economie of het Nederlands burgerschap, waar het geld niet meer eindigt in de eigen zak van het bedrijf of de overheid, maar daadwerkelijk naar de Nederlandse burger toe gaat.Dat Trump zich zo verzet tegen China, is een strategisch goede zet waar Europa iets van zou kunnen leren. Het vrije spel wat aan China gegeven wordt door de Europese geldzucht moet aan de banden worden gelegd. De Chinese staat heeft nu het overgrote deel van de Europese nucleaire afvalverwerkingsindustrie in handen en heeft significante aandelen gekocht in verschillende Europese havens, waaronder het Nederlandse Rotterdam. Bovendien is het andersom niet mogelijk: Europese investeringen in China worden geblokkeerd. Echte problemen komen op wanneer de Chinese staat zodanige invloed heeft dat het in verdere mate regel- en wetgeving zal beïnvloeden. Iets wat nu al gebeurd wanneer de Europese regeringsleiders als schoothondjes opeten wat ze krijgen toegestopt.Het grote probleem is dat China deze ruimte blijvend gegeven wordt. Ten eerste houdt de EU investeringen van China niet bij en blijft het daardoor vaag. Landen moeten dit afzonderlijk doen. En ook deze cijfers blijven vaag.Ten tweede is het huidige Europa te verdeeld om een gezamenlijk politiek-economisch programma te creëren om deze onwelkome interveniëring tegen te gaan. Er is een te beperkte overlapping van belangen tussen de Europese landen die zich voornamelijk bezighouden met hun eigen hachje; niet het hachje van de burger, maar het hachje van macht en geld. De grote landen zoals Duitsland en Frankrijk willen door blijven gaan met wat zij doen (en het is ook niet duidelijk welke afspraken zij hebben met China), waardoor de kleinere landen het nakijken hebben en uiteindelijk in verdere problemen raken. Des te meer vrije investering van China in Europese landen, des te meer invloed zij kan uitoefenen op de Europese markt en uiteindelijk in onze levens.Daarnaast hebben de landen ook elk hun eigen problemen waar zij zich om moeten bekommeren. Zo gaat in verscheidene landen, waaronder Nederland, meer geld dan gezegd naar programma’s die de burger vaak onbekend zijn en waar zij niet van af weet (bijvoorbeeld bepaalde vormen van immigratie), en wordt er aan grote duidelijke problemen zoals de pensioenfondsen en Amerikaanse multinationals niets gedaan om redenen/afspraken die ons niet verteld worden, maar die er wel zijn.Al met al lopen we tegen een aantal grote problemen aan. De invloedspoging van China die vrij spel wordt gegeven, de verstoorde machtsverhoudingen en niet-bestaande samenwerking binnen de EU, en het kortzichtige Nederlandse politieke programma o.l.v. Rutte wat zich niet inzet voor haar burgers maar zich inzet voor geld.

Advertenties
“China krijgt meer grip op Europa” – NRC